bieganie po kielecku

trening
 IMAG0863
Ruszamy! Umówiłam się dzisiaj na wspólne bieganie z moim przyjacielem, Maćkiem. Nie wiedział co go czeka 🙂 Obiecałam wspólne bieganie i plotkowanie. O tym, że chciałam zrobić zdjęcia dowiedział się w samochodzie. Jego reakcja mnie rozbawiła – „ale ja nie ogolony!” Chyba moje tłumaczenia, że to fajne i ładnie będzie się komponować na tle natury, nie przekonały go.

Wybraliśmy się do lasu, który zwie się Stadion. Byłam tu miesiąc temu biegnąć II Kielecką Dychę. Ale dziś w planach było 12km Ogólnej Wytrzymałości Biegowej więc idealnie na rozmowy. Pogoda fantastyczna a brak słońca rekompensowały widoki. I ten zapach lasu! Mijaliśmy kilku biegaczy, którzy o dziwo nie pozdrawiali nas. Gdy ich zaczepiałam to owszem odpowiadali ale byli lekko zdziwieni. Zapytałam Maćka i potwierdził, że w Kielcach to rzadkość. Widocznie trzeba ich rozkręcić. Za dużo tematów do obgadania i wyszło nam zamiast 12km to 13km a potem Maciek powiedział – „to był mój najdłuższy dystans”. Fajnie uczucie było widzieć jego zadowoloną minę.
Następnym razem namówię go i na golenie, i na wspólne zdjęcia i mam nadzieję jeszcze dłuższy dystans.
Dzięki za dziś!
poprzedni
następny

You Might Also Like

2 komentarze

  • Reply
    Piotr Stanek
    5 grudnia 2013 at 21:21

    A ja myślałem, że to taka nazwa pewnego rodzaju biegania 😀

    A to biegałaś w Kielcach.
    Potwierdzam, że strona wschodnia Polski to mniejsze zdecydowanie szanse na odwzajemnienie biegowych pozdrowień. Ba, w moim rodzinnym mieście to rzadko spotykam biegaczy 😉

    ps. w poprzednim komentarzu była literówka 😉

  • Reply
    Ola Mądzik
    7 grudnia 2013 at 11:14

    Piotr – kto wie – może kiedyś będzie i taki styl biegania 😀

  • Leave a Reply